مقایسه کیفیت زندگی و امید به آن درمیان مردان فعال و غیرفعال مهاجر افغان ساکن شهر مشهد

لنډیز

در حال حاضر، شاخص توسعه انسانی به‌عنوان رایج‌ترین معیار بین‌المللی ارزیابی توسعه شناخته می‌شود. این شاخص بدون شک ترکیبی از عواملی همچون سلامت و رفاه، کیفیت زنده‌گی و امید به زنده‌گی است. بر اساس این معیار، جامعه‌ای به‌عنوان جامعه‌ای توسعه‌یافته محسوب می‌شود که در آن تمامی افراد با رعایت اصول برابری و تعادل، تحت پوشش حمایت‌های مستمر و گسترده از سوی سازمان‌های دولتی و غیردولتی قرار گیرند.

روش تحقیق به‌کار رفته در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی است. به‌طور خاص، این تحقیق به شیوه نیمه تجربی (علی مقایسه‌ای) صورت گرفت، چرا که دو گروه فعال و غیرفعال بر اساس فعالیت بدنی مقایسه می‌شوند. در این تحقیق از ابزار پرسشنامه برای اندازه‌گیری کیفیت زنده‌گی و امید به زنده‌گی استفاده می‌شود. این تحقیق ازنظر هدف در دسته تحقیقات کاربردی قرار می‌گیرد، زیرا به بررسی یک موضوع خاص در جامعه مهاجر افغان در شهر مشهد پرداخته و سعی در ایجاد راه‌حل‌هایی برای ارتقای کیفیت و امید به زنده‌گی در این گروه دارد. جامعه نمونه در این تحقیق شامل مردان 30 تا 50 ساله فعال و غیرفعال افغان می‌باشد که از میان 260 تن 150 نفر بصورت نمونه تحقیق انتخاب گردید.

یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که میانگین سلامت جسمانی گروه فعال 84.08 با انحراف معیار 7.84 و میانگین سلامت جسمانی گروه غیرفعال 78.26 با انحراف معیار 8.36 است. تفاوت میانگین‌ها نشان می‌دهد که مردان فعال به‌طور متوسط سلامت جسمانی بهتری نسبت به مردان غیرفعال دارند. همچنان میانگین سلامت روانی گروه فعال 61.39 با انحراف معیار 13.10 و میانگین سلامت روانی گروه غیرفعال 53.37 با انحراف معیار 13.10 است. این تفاوت میانگین‌ها نشان می‌دهد که مردان فعال به‌طور متوسط از سلامت روانی بهتری نسبت به مردان غیرفعال برخوردارند. همچنان مقدار t برابر با 3.10 است.

نتایج تحقیق نشان می‌دهد که فعالیت بدنی منظم نقشی کلیدی در بهبود ابعاد مختلف کیفیت زنده‌گی، ازجمله سلامت جسمانی، سلامت روانی و امید به زنده‌گی دارد. ازاین‌رو، تشویق افراد به انجام فعالیت بدنی منظم، به‌ویژه در جوامعی که با چالش‌های اجتماعی، اقتصادی و سلامتی مواجه هستند، می‌تواند گامی مؤثر در ارتقای سلامت کلی و کیفیت زنده‌گی افراد باشد.